35) 5 gedichten van Charles Bukowski
“Je bent de onbekendste beroemde man die ik ooit ontmoet heb.” – Charles Bukowski
363. soms oorlog
Wanneer je een gedicht schrijft hoeft het
niet intens te zijn
het
kan fijn zijn en
gemakkelijk
en je hoeft je niet noodzakelijk
zorgen te maken over louter zaken als woede
of liefde of behoefte;
de grootste verwezenlijking
kan eender wanneer gebeuren gewoon
door simpelweg
op te staan
en de drukknop van die lekkende WC
een tik te geven;
ik heb dit nu tweemaal gedaan
terwijl ik dit schrijf
en nu is ze stil, de WC.
Eenvoudige problemen oplossen: dat
is het meest bevredigende, het
geeft jou een kans en het geeft al het andere
ook een kans.
We zijn gemaakt om de eenvoudige dingen
te verwezenlijken
en gemaakt om te leven doorheen
dingen
die hard zijn.
war some of the time
when you write a poem it
needn’t be intense
it
can be nice and
easy
and you shouldn’t necessarily
be
concerned only with things like anger or
love or need;
at any moment the
greatest accomplishment might be to simply
get
up and tap the handle
on that leaking toilet;
I’ve
done that twice now while typing
this
and now the toilet is
quiet.
to
solve simple problems: that’s
the most
satisfying thing, it
gives you a chance and it
gives everything else a chance
too.
we were made to accomplish the easy
things
and made to live through the things that are
hard.
127. een gratis boekje van 25 bladzijden
Ik zou sterven om een biertje sterven
om en door te leven
op een winderige namiddag in Hollywood
luister ik naar symfoniemuziek uit mijn kleine rode radio
op de vloer.
Een vriend zei:
“Al wajje moet doen is naar buiten gaan en gaan liggen
op de stoep en iemand zal je oppikken
iemand zal voor je zorgen”
Ik kijk uit het raam naar de stoep
ik zie iets wandelen op de stoep
ze gaat daar niet liggen,
alleen op speciale plaatsen voor speciale mensen
met speciale $$$$
en speciale manieren
terwijl ik sterf om een biertje op een winderige namiddag
in Hollywood
er gaat niets boven een prachtige deerne, die langs je
voorbij slentert op de stoep,
die zich voortbeweegt langs je hongerige venster.
Ze is gekleed in de fijnste stof
ze maalt niet om wat je zegt
hoe je eruit ziet wat je doet
zolang je haar niets in de weg legt
en het moet zo zijn dat ze niet naar het toilet moet
of bloedt,
ze moet een wolk zijn vriend,
in de manier waarop ze ons voorbijdrijft.
Ik ben te ziek om te gaan liggen
de stoepen beangstigen me
de hele verdomde stad beangstigt me,
wat ik zal worden
wat ik geworden ben
beangstigt me.
Ah de bluf is eraf
het grote rennen door het centrum is eraf
op een winderige namiddag in Hollywood
kraakt mijn radio en spuwt hij zijn vuile muziek
door een vloer gevuld met lege bierflessen.
Ik hoor een sirene nu
ze komt dichterbij
de muziek stopt
en de man op de radio zegt
“We sturen u een gratis boekje van 25 bladzijden:
DE FEITEN OVER STUDIEKOSTEN”
De sirene sterft weg in de kartonnen bergen
en ik kijk opnieuw naar buiten terwijl
de dichtgeklemde vuist van de kokende wolk
naar beneden komt-
de wind schudt de planten buiten
ik wacht op avond ik wacht op nacht ik zit en wacht
in de stoel bij het raam-
de kok smijt de levende rozerode zouten
ruwstekelige krab erin
en het spel gaat verder.
Kom me halen.
a free 25-page booklet
dying for a beer dying
for and of life
on a windy afternoon in Hollywood
listening to symphony music from my little red radio
on the floor.
a friend said,
“all ya gotta do is go out on the sidewalk
and lay down
somebody will pick you up
somebody will take care of you.”
I look out of the window at the sidewalk
I see something walking on the sidewalk
she wouldn’t lay down there,
only in special places for special people with special $$$$
and
special ways
while I am dying for a beer on a windy afternoon in
Hollywood,
nothing like a beautiful broad dragging it past you on the
sidewalk
moving it past your famished window
she’s dressed in the finest cloth
she doesn’t care what you say
how you look what you do
as long as you do not get in her
way, and it must be that she doesn’t shit or
have blood
she must be a cloud, friend, the way she floats past us.
I am too sick to lay down
the sidewalks frighten me
the whole damned city frightens me,
what I will become
what I have become
frightens me.
ah, the bravado is gone
the big run through center is gone
on a windy afternoon in Hollywood
my radio cracks and spits its dirty music
through a floor full of empty beerbottles.
now I hear a siren
it comes closer
the music stops
the man on the radio says,
“we will send you a 25-page booklet:
FACE THE FACTS ABOUT COLLEGE COSTS.”
the siren fades into the cardboard mountains
and I look out of the window again as the clasped fist of boiling
cloud comes down-
the wind shakes the plants outside
I wait for evening I wait for night I wait sitting in a chair
by the window-
the cook drops in the live
red-pink salty
rough-tit crab and
the game works
on
come get me.
60. de jongedames van de zomer
De jongedames van de zomer
zullen sterven als de roos
en de leugen.
De jongedames van de zomer zullen liefhebben
zolang de prijs niet
voor altijd is.
De jongedames van de zomer
zouden iedereen kunnen liefhebben;
ze zouden zelfs jou
kunnen liefhebben
zolang de zomer duurt.
Maar de winter zal ook
naar hen komen.
Witte sneeuw
en een vrieskou
en gezichten zo lelijk
dat zelfs de dood –
griezelend –
zal wegdraaien
alvorens hen
te nemen.
the ladies of summer
the ladies of summer will die like the rose
and the lie
the ladies of summer will love
so long as the price is not
forever
the ladies of summer
might love anybody;
they might even love you
as long as the summer
lasts
yet winter will come to them
too
white snow and
cold freezing
and faces so ugly
that even death
will turn away –
wince –
before taking
them.
336. de goden
Ik zit hier op de 2de verdieping
voorover gebocheld in een
gele pyjama
nog steeds te doen alsof
ik een schrijver ben.
Eén of andere vervloekte galnoot,
op de leeftijd van 71,
mijn hersencellen weggevreten
door het leven.
Rijen boeken
achter mij,
ik krab in mijn verdunnende
haar
en zoek
het woord.
Tientallen jaren lang
heb ik de meisjes
woedend gemaakt,
de critici,
de universiteits-
pluimstrijkende klieren.
Ze zullen allemaal snel
hun tijd krijgen om te vieren.
“vreselijk overroepen …”
“walgelijk …”
“een afwijking …”
Mijn handen verzinken
in het klavier van mijn Macintosh,
het is dezelfde
goeie ouwe stuurman
die mij van de straten en de parkbanken schraapte,
dezelfde simpele regel
die ik leerde in die goedkope kamers,
die ik niet kan laten gaan,
terwijl ik hier zit
op deze 2de verdieping
voorover gebocheld in een
gele pyjama
te doen alsof ik
een schrijver ben.
De goden glimlachen neerwaarts,
de goden glimlachen neerwaarts,
de goden glimlachen neerwaarts.
the gods
I sit here on the 2nd floor
hunched over in yellow
pajamas
still pretending to be
a writer.
some damned gall,
at 71,
my brain cells eaten
away by
life.
rows of books
behind me,
I scratch my thinning
hair
and search for the
word.
for decades now
I have infuriated the
ladies,
the critics,
the university
suck-toads.
they all will soon have
their time to
celebrate.
“terribly overrated …”
“gross …”
“an aberration …”
my hands sink into the
keyboard
of my
Macintosh,
it’s the same old
con
that scraped me
off the streets and
park benches,
the same simple
line
I learned in those
cheap rooms,
I can’t let
go,
sitting here
on this 2nd floor
hunched over in yellow
pajamas
still pretending to be
a writer.
the gods smile down,
the gods smile down,
the gods smile down.
357. over het lezen van een kritische recensie
Je kunt het moeilijk aannemen
en je kijkt rond in de kamer
op zoek naar de persoon
over wie ze het hebben.
Hij is niet daar.
Hij is niet hier.
Hij is weg.
Tegen het tijdstip dat ze jouw boek krijgen
ben je je boek niet meer.
en erger nog,
ze krijgen zelfs de oude boeken
niet door.
Je krijgt een reputatie omwille van
dingen die je niet verdient,
door inzichten die er niet zijn.
Mensen lezen zichzelf de boeken in,
ze veranderen wat ze nodig hebben
en leggen wat ze niet nodig hebben opzij.
Goede critici zijn even zeldzaam
als goede schrijvers.
En of ik nu een goede kritiek krijg
of een slechte
ik neem ze geen van beide
ernstig.
Ik sta op de volgende bladzijde.
Het volgende boek.
upon reading a critical review
it’s difficult to accept
and you look around the room
for the person they are talking
about.
he’s not there.
he’s not here.
he’s gone.
by the time they get your book you
are no longer your
book.
you are on the next page,
the next
book.
and worse,
they don’t even get the old books right.
you are given credit for things you don’t
deserve, for insights that aren’t
there.
people read themselves into books, altering
what they need and discarding what they
don’t.
good critics are as rare as good
writers.
and whether I get a good review or a
bad one
I take neither
seriously.
I am on the next page.
the next book.
(Charles Bukowski, vertaling Manu Bruynseraede)
